VII Sieć kanalizacyjna

VII.1. Wymagania ogólne

Przy projektowaniu sieci kanalizacyjnej, należy stosować następujące zasady:

  1. Kanały lokalizować w terenie ogólnodostępnym, w liniach rozgraniczających ulic i ciągów pieszo-jezdnych lub w lokalnych ciągach komunikacyjnych z zapewnieniem możliwości dojazdu, w celu prowadzenia prac eksploatacyjnych sprzętem ciężkim, do wszystkich studzienek rewizyjnych.
  2. Kanały sytuować w poboczu jezdni, w pasie chodnika lub zieleni, lub w wydzielonych pasach dla infrastruktury technicznej. Unikać projektowania sieci kanalizacyjnej w jezdni.
  3. Trasy kanałów projektować bez zbędnych załamań, zachowując przebieg prostoliniowy i równoległy do osi ulicy lub linii zabudowy.
  4. Kanałów, nie należy lokalizować w skarpach. Dopuszcza się poprzeczne przejście przez skarpę.

Należy  zachować  odległości  przewodów kanalizacyjnych od zabudowy i innych przewodów infrastruktury technicznej. Odległości  te  przedstawiono  w Rozdziale V – Tabela nr 1, zgodnie z PN-92/B-01706.

VII.1.1. Materiał, średnica, spadki, zagłębienie

Materiał

Materiał do budowy kanału musi zapewniać jego szczelność, wytrzymałość mechaniczną, odporność na korozję chemiczną i ścieranie w długim okresie eksploatacji. 
Analizę rozwiązań materiałowych, należy przeprowadzić na etapie projektowania, dla każdej inwestycji indywidualnie. 
W dokumentacji uwzględnione powinny zostać co najmniej:
- parametry gruntowo-wodne,
- przewidywane zagłębienie kanału,
- rodzaj systemu kanalizacyjnego,
- skład chemiczny i temperatura ścieków,
- kolizyjność usytuowania przewodu,
- obciążenia dynamiczne w pasie drogowym.

Przy projektowaniu sieci, należy przestrzegać zasady zachowania jednorodności stosowanych materiałów oraz uwzględnić wymagania producentów dotyczące technologii zabudowy wybranych materiałów. Należy również brać pod uwagę możliwość eksploatacji sieci nowoczesnymi metodami, np. wysokociśnieniowego czyszczenia hydrodynamicznego.
Trasę sieci kanalizacyjnej, należy oznakować taśmą lokalizacyjną (do kanalizacji) z wkładką metalową, układaną na wysokości 20-30 cm nad przewodem.

Do budowy kanałów sanitarnych należy stosować:

  1. rury z polimerobetonu,
  2. rury z żywic poliestrowych,
  3. rury z tworzyw sztucznych – dla kanalizacji sanitarnej o średnicy maksymalnej do 400 mm; tworzywa sztuczne powinny charakteryzować się niezbędnymi właściwościami wytrzymałościowymi, odpornością na ścieranie i temperaturę.
    Zastosowane  rury  powinny  charakteryzować  się  minimalną sztywnością obwodową SN 8 kN/m2 . W przypadku rur PVC dopuszcza się stosowanie jedynie rur o  jednorodnej strukturze oraz barwie w całym przekroju ścianki zgodnie z  normą PN-EN1401-1:1999.
  4. rury żelbetowe łączone na kielichy z uszczelkami (beton o wysokiej odporności chemicznej na korozję siarczanową). Rury z fabrycznie wykonaną powłoką z PE i PP, żywic epoksydowych. Powłoka na całej powierzchni wewnętrznej ścianki kanału, w tym na połączeniach kielichowych, winna być wykonana w taki sposób aby nie występował bezpośredni kontakt odprowadzanych ścieków z betonem.

Dla sieci kanalizacyjnych nie dopuszcza się stosowania rur polietylenowych tzw. spienionych.

Średnice

Najmniejsze średnice zbiorcze przewodów kanalizacji sanitarnej, należy przyjmować jako DN 200. Dopuszcza się stosowanie średnicy DN 160 – na krótkich odcinkach sieci i małym dopływie ścieków. 

Spadki

Przy   projektowaniu    kanałów,    należy    zwrócić    uwagę    na    przyjmowanie   spadków zapewniających prędkość przepływu ścieków warunkujących samooczyszczanie kanałów.
Minimalne  spadki  przewodów  kanalizacyjnych  dla  zapewnienia  odpowiednich  prędkości przepływu, wynoszą:

  • dla przewodów kanalizacyjnych o DN 200 – 0,5%
  • dla przewodów kanalizacyjnych o DN 250 – 0,4%
  • dla przewodów kanalizacyjnych o DN 300 – 0,3%
  • dla kolektorów i kanałów przełazowych – 0,1 %

Maksymalne spadki kanałów wynikają z ograniczenia maksymalnych prędkości przepływu ścieków

Zagłębienie

Zagłębienie kanałów powinno zapewnić grawitacyjny odpływ ścieków z obiektów kanalizowanych (z wyjątkiem obiektów posiadających kondygnacje podziemne), uwzględniać strefy zamarzania i nie powodować kolizji z innymi urządzeniami. Zagłębienie projektowanego kanału, należy dobrać na podstawie obliczeń hydraulicznych. Minimalne przykrycie kanału powinno wynosić 1,2 m. W uzasadnionych przypadkach dopuszcza się mniejsze niż 1,2 m przykrycie kanału, pod warunkiem odpowiedniego zabezpieczenia przewodów przed uszkodzeniem (zgnieceniem), stosując odpowiednie obudowy kanałów lub konstrukcje osłaniające oraz zabezpieczenie przed przemarzaniem.

VII.1.2. Studnie

Wymagania stawiane studniom kanalizacyjnym zawarte są w normie PN-B-10729.
Nie dopuszcza się stosowania na sieci kanalizacyjnej studni z kręgów betonowych łączonych na zaprawę cementową. 
Studzienki rewizyjne należy budować:

  • na zmianie kierunku przepływu ścieków
  • w miejscach połączenia rur odpływowych,
  • w miejscach zmiany spadku rur.

Zaleca się wykonanie studni rewizyjnych z kręgów żelbetowych lub betonowych z betonu B45, łączonych na uszczelki (gumowe, elastomerowe lub podobne). Dno studzienki – krąg z płytą denną i gotową (wykonaną fabrycznie) kinetą wyprofilowaną zgodnie z kierunkiem przepływu ścieków. Dopuszcza się wykonanie kinety na dnie kręgu (ustawionego na płycie fundamentowej), w którym zabudowano przejścia szczelne dla rur podłączenia kanalizacyjnego, w gruntach suchych w których nie występują wody gruntowe. Kinetę należy wykonać z betonu tej samej klasy co beton studni. Studzienkę należy wyposażyć we właz kanałowy DN 600 mm o klasie dostosowanej do warunków w jakich będzie zlokalizowany oraz żeliwne stopnie włazowe lub drabinkę, w celu umożliwienia wejścia do komory roboczej.
Minimalne średnice studzienek rewizyjnych (zaleca się przyjmować): 

  • do głębokości dna studni 1,5m – Ø 1000 mm
  • powyżej głębokości 1,5 m – Ø 1200 mm.

Dopuszcza się stosowanie studni inspekcyjnych o średnicy DN 315, DN 425 lub DN 600  wykonanych z tworzyw sztucznych (przy możliwości doboru odpowiedniej kinety) wg aktualnej normy oraz katalogów producenta, montowanych na terenie nieruchomości poza pasem jezdni. 

Odległość między studzienkami rewizyjnymi/inspekcyjnymi winna wynosić:

  • dla średnicy DN 160 na odcinkach prostych – co 35 m,
  • dla średnicy DN 200 na odcinkach prostych – co 50 m,
  • dla kolektorów o średnicy DN 200 – DN 1000 na odcinkach prostych – co 60 m.
  • dla kolektorów o średnicy DN 1000 – DN 1400 na odcinkach prostych – co 80 m.
  • dla kolektorów o średnicy powyżej DN 1400 na odcinkach prostych – co 120 m.

VII.2. Realizacja budowy sieci kanalizacyjnej

Budowę, przebudowę lub renowację sieci i przyłączy kanalizacyjnych, należy projektować zgodnie z niniejszymi wytycznymi, metodami tradycyjnymi lub bezwykopowymi, w uzgodnieniu z PWiK „Nysa” Sp. z o.o. w Zgorzelcu. Zakres określają warunki PWiK „Nysa” Sp. z o.o. w Zgorzelcu lub specyfikacja przetargowa.
Materiały użyte do budowy, przebudowy lub renowacji sieci i przyłączy kanalizacji sanitarnej muszą zapewniać:

  • szczelność,
  • wytrzymałość mechaniczną,
  • odporność na ścieranie zawiesinami mineralnymi,
  • odporność na korozję chemiczną związaną z agresywnym oddziaływaniem gruntu i ścieków w zakresie pH 4÷10 oraz gazów: CH4, H2S, CO2,
  • niezmienne parametry przy temp. mediów do 60 oC,
  • odporność chemiczną na wpływ zalegających osadów.

Analizę rozwiązań materiałowych, należy przeprowadzać na etapie projektowania, dla każdej inwestycji indywidualnie. W dokumentacji uwzględnione powinny zostać co najmniej: parametry gruntowo-wodne, przewidywane zagłębienie kanału, rodzaj systemu kanalizacyjnego, skład chemiczny i temperatura ścieków, kolizyjność usytuowania przewodu, obciążenia dynamiczne w pasie drogowym.
Przy projektowaniu sieci, należy przestrzegać zasadę zachowania jednorodności stosowanych materiałów oraz uwzględniać wymagania producentów dotyczące technologii zabudowy wybranych materiałów. Należy również brać pod uwagę, możliwość eksploatacji sieci nowoczesnymi metodami, np. wysokociśnieniowego czyszczenia hydraulicznego.
W projekcie przebudowy przewodu kanalizacyjnego, należy podać średnicę istniejącego rurociągu, zakres jego przebudowy, długość oraz materiał z którego jest wykonany. W projekcie, należy przedstawić sposób likwidacji starego kanału, przyłączy i studzienek. Likwidację należy prowadzić pod nadzorem PWiK „Nysa” Sp. z o.o. w Zgorzelcu. W przypadku braku możliwości demontażu przewodów i uzbrojenia, należy wypełnić je np. pianobetonem, zdemontować właz, pierwszy krąg studzienny i odtworzyć nawierzchnię.

VII.3. Budowa i przebudowa metodą wykopu otwartego

Do budowy i przebudowy sieci kanalizacyjnej metodą wykopu otwartego, należy stosować rury i kształtki PVC. 
Wymagania co do studni jak w rozdziale VII.1.2.
Materiały powinny posiadać aprobatę techniczną.
W uzasadnionych przypadkach wynikających z technologii, w uzgodnieniu z PWiK „Nysa” Sp. z o.o. w Zgorzelcu, możliwe jest zastosowanie innych materiałów.

VII.4. Budowa i przebudowa metodami bezwykopowymi

Bezwykopowa budowa i przebudowa sieci kanalizacyjnej polega na wprowadzeniu pod powierzchnię ziemi ciągu rur bez wykonywania wykopów liniowych. Jedynymi wykopami, które występują przy wykonywaniu tych sieci metodami bezwykopowymi są wykopy punktowe.
Wyboru technologii przebudowy i budowy bezwykopowej wraz z doborem parametrów wytrzymałościowych materiałów do niej użytych dokona projektant na podstawie analizy:

  • lokalizacji kanału,
  • występowania przyłączy bocznych, pomiędzy studniami rewizyjnymi,
  • analizy przepływu hydraulicznego,
  • warunków gruntowo-wodnych,
  • głębokości posadowienia,
  • materiału, kształtu, długości odcinków,
  • wymaganej wytrzymałości,
  • charakterystyki fizyko-chemicznej transportowanego medium,
  • stanu technicznego istniejącego kanału (na podstawie szczegółowej analizy dokonanej inspekcji TV),
  • czasu na jaki można wyłączyć kanał z eksploatacji.